กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
โจวไป๋ก้าวเร็วกว่าหลัวเสวี่ยหนึ่งก้าว ยื่นมือออกไปผลักเปิดประตูใหญ่ของหอประชุม
เสียง “ครืน” หนึ่งเสียง ประตูใหญ่ไม้เปิดออกอย่างช้า ๆ ต่อหน้าทุกคน
เหมือนกับโรงอาหารของโรงเรียน ภายในหอประชุมมีเพียงทางเดินสายเดียวที่เชื่อมไปยังที่นั่ง 36 ที่นั่ง รวมถึงเวทีด้านหน้า มีแสงสว่างเพียงเล็กน้อยท่ามกลางความมืดมิดอย่างโดดเดี่ยว
เมื่อเห็นภาพนี้ อารมณ์แห่งความหวาดกลัวก็แพร่กระจายในหมู่นักศึกษาทั้ง 36 คนอีกครั้ง
“นี่ก็เป็นกิจกรรมของโรงเรียนด้วยเหรอ”
“ทำไมในหอประชุมของโรงเรียนถึงได้มืดขนาดนี้ล่ะ”
“ดนตรีล่ะ การแสดงล่ะ ทำไมฉันถึงรู้สึกหวาดกลัวจัง”
โจวไป๋ยืนอยู่หน้าประตูหอประชุม ได้ยินคำพูดทั้งหมดของพวกเขาเข้าหู