กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
โจวไป๋มองจากระยะไกล ก็จำได้เส้นผมที่ชูขึ้นยุ่งเหยิงของเขา ไม่ต้องมองหน้าให้ชัดเจน ก็รู้ว่าเขาคือครูคณิตศาสตร์คนนั้นที่มีเหตุผลเข้าใจผู้อื่นมาโดยตลอด
“ไป พวกเราลองเข้าไปดูกัน”
โจวไป๋เห็นครูคณิตศาสตร์ยืนนิ่งไม่ไหวติงอยู่ที่หัวมุม
ในระเบียงทางเดินอันว่างเปล่า เขายืนอยู่ตรงนั้นตามลำพัง เบื้องหลังของเขาคือความมืดมิดผืนหนึ่ง
แม้จะเห็นโจวไป๋กับครูหวังเดินตรงเข้ามาหา เขาก็ยังคงการเคลื่อนไหวเดิมเอาไว้
ท่าทางแบบนั้นดูไปแล้ว เหมือนกับถูกอะไรบางอย่างจำกัดปฏิบัติการเอาไว้ไม่มีผิด
โจวไป๋รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ค่อยชอบมาพากล ในตอนที่ใกล้จะถึงตรงหน้าเขา จึงหยุดจอดฝีเท้าลง ไม่ได้ดำเนินต่อเข้าใกล้เขาต่อไปอีก
“เกิดขึ้นเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ” โจวไป๋เอ่ยถามเขา