กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ในมือของเผิงเจ้าอ้วนถือเครื่องสื่อสารที่โจวไป๋มอบให้เขาไว้ พลางปาดน้ำตาฝ่าออกมาจากควันดำอยู่ตรงหน้าของฉีฝ่า
“เอาไป นี่คือสิ่งที่หัวหน้าหน่วยมอบให้นาย”
ฉีฝ่าไม่ได้ยื่นมือไปรับสิ่งของในมือของเขา แต่ออกแรงคว้าไว้ที่ไหล่ของเขาแทน
“หัวหน้าหน่วยล่ะ?
นายทิ้งหัวหน้าหน่วยตกอยู่ข้างในงั้นเหรอ?”
เผิงเจ้าอ้วนร้องไห้เสียใจหนักกว่าเดิม กว่าจะกล่าวทวนคำพูดที่โจวไป๋บอกเขาให้ฉีฝ่าฟังได้อย่างละเอียดครบถ้วนก็ยากลำบากยิ่ง
“ทำไมฉันต้องไปสนใจเครื่องจักรพัง ๆ เครื่องนี้ด้วย?
นายคิดว่าฉันไม่รู้หรือไงว่าแหล่งปนเปื้อนที่ใหญ่ที่สุดอยู่ในนั้นน่ะ?
ความหมายในคำพูดพวกนี้ของเขา ก็คือให้ฉันถือเครื่องจักรนี้แล้วหนีไปไม่ใช่หรือไง?
ฉันทำไม่ได้หรอก ถ้านายอยากหนี นายก็ไปหนีเองสิ”