กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
"ปัง ปัง ปัง..."
ด้านในประตูแก้วด้านข้างโจวไป๋ เสียงทุบแก้วระลอกหนึ่งดึงให้โจวไป๋ได้สติกลับมาจากความตกตะลึง
เลือดสดของลิงไหลไปถึงข้างเท้าของเขา
เขาฟังเสียงร้องไห้พังทลายของเผิงเจ้าอ้วน พลางหันไปมองยังประตูแก้ว
เมื่ออยู่ใกล้ขนาดนี้ ในที่สุดเขาก็มองเห็นคนที่กำลังเคาะประตูเหล่านั้นได้ชัดเจน
เหมือนกับที่เผิงเจ้าอ้วนเคยบรรยายไว้ก่อนหน้านี้ไม่มีผิด บางคนมีศีรษะเป็นสัตว์ บางคนมีแขนเป็นสัตว์ แทบจะทุกคนต่างหมอบอยู่บนข้างประตูแก้ว ใช้สายตาที่ค่อนข้างบ้าคลั่งจ้องมองเขม็งออกมานอกประตูแก้วอยู่ตลอดเวลา
โจวไป๋ใช้มือค้ำยันพื้น ออกแรงอย่างยากลำบากลุกขึ้นยืนจากพื้น แล้วช้า ๆ ขยับเข้าใกล้ประตูแก้วบานนั้น
"ปัง ปัง ปัง..."
คนในประตูยังคงตบกระแทกประตูอย่างตื่นเต้นคลั่งไคล้