กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
คนชุดดำล้มลงบนพื้น เจ็บจนสมองมึนงงไปหมด พอนึกขึ้นได้ โจวไป๋ก็เผ่นหนีไปอย่างรวดเร็วจากไปพ้นขอบเขตสายตาของเขาแล้ว
เขารู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองเหมือนเครื่องมือที่ถูกคนอื่นใช้เสร็จแล้วโยนทิ้งอย่างไรอย่างนั้น
พอเงยหน้าขึ้น ก็เห็นบนเสาไฟฟ้ามีดวงตาแห่งความเห็นใจคู่หนึ่งกำลังมองมาที่ตนเอง
พลันรู้สึกว่าพี่น้องของตนสามารถเป็นสายลับแฝงตัวได้ เป็นอย่างที่คิดว่ายังมีฝีมืออยู่บ้างจริง ๆ
อีกด้านหนึ่ง โจวไป๋จากไปจากประตูข้างของโรงงานแปรรูป เลี้ยวเข้าตรอก ไม่นานก็เห็นเผิงเจ้าอ้วนที่หลบอยู่หลังแท่นหินก้อนหนึ่ง
เผิงเจ้าอ้วนวางสองมือไว้บนแท่นหิน ห่อไหล่ ซุกหัว แต่แท่นหินนั้นบังตัวเขาไม่ได้แม้แต่ครึ่งเดียวโดยสิ้นเชิง