กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
เผิงเจ้าอ้วนเดินมาข้างกายโจวไป๋ หยิบขนมปังครึ่งถุงออกมาจากกระเป๋าเป้แล้วยื่นให้เขา
โจวไป๋รับขนมปังมา ใช้มือตบที่ว่างด้านข้างตัวเบา ๆ ส่งสัญญาณให้เขานั่งลง
“นั่งสิ ฉันดูแล้ว บนถนนสายนี้ไม่มีคน”
เผิงเจ้าอ้วนก็นั่งลงเช่นกัน สายตาจ้องมองซูเปอร์มาร์เก็ตด้านหน้า ใช้มืออีกข้างที่ไม่ได้บวมแดงรับขนมปังหนึ่งแผ่นที่โจวไป๋ยื่นมาให้
เขากัดไปหนึ่งคำอย่างระมัดระวัง โดยที่สายตายังคงไม่จากไปจากตำแหน่งด้านหน้า
โจวไป๋ถอดหน้ากากอนามัยบนใบหน้าออก นำขนมปังมาจ่อที่ริมฝีปาก แล้วกัดลงไปหนึ่งคำ
เขาเอ่ยถามเผิงเจ้าอ้วนด้วยรอยยิ้มว่า “ตอนนี้พวกเขามีปฏิกิริยาอย่างไรบ้าง?”
เผิงเจ้าอ้วนโผล่ออกมาสีหน้าที่ดูแย่ยิ่งกว่าตาย