ตอนที่ 467 เมืองนี้ไม่มีกลางวัน

“เอ๊ะ?”

ลินดาที่ยืนอยู่ด้านนอกประตู ส่งเสียงที่เจือความสงสัยออกมาเล็กน้อย

เผิงเจ้าอ้วนเห็นว่าเสียงกรนได้ผล จึงรีบทุ่มแรงส่งเสียงกรนให้ดังยิ่งขึ้น

“รบกวนเวลาแขกนอนหลับไม่ได้”

ลินดาถอยหลังไปสองก้าว

เสียงรองเท้าส้นสูงตกอยู่บนพื้น ผสานกับเสียงของหนักเสียดสีกับพื้นห้อง ช้า ๆ อยู่ห่างจากห้องของพวกเขา

เผิงเจ้าอ้วนไม่กล้าผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย

จนกระทั่งโจวไป๋เดินเข้าใกล้ประตูห้อง ขยับดวงตาเข้าใกล้ช่องตาแมว และยืนยันสภาพการณ์นอกห้องเรียบร้อยแล้ว เขาจึงค่อยกล้าหยุดลง

ฉีฝ่าทำหน้าถมึงทึงเก็บกลับมีดในมือ แล้วย่อตัวลงหยิบกระดาษโน้ตแผ่นนั้นเมื่อครู่ขึ้นมาดำเนินต่อ