ตอนที่ 463 ความประหลาดใจเล็กน้อยของฉีฝ่า

เคาน์เตอร์ต้อนรับคนสวยวางสาย พลางทัดผมยาวที่ตกอยู่ด้านหน้าไปไว้หลังใบหู ก่อนจะเอ่ยยิ้ม ๆ กับพวกโจวไป๋ทั้งสามคน

“ฉันพักอยู่ที่ห้อง 201 อย่าจำผิดเด็ดขาดเลยนะคะ”

เจ้าอ้วนเผิงบังเอิญเห็นกฎข้อที่สามบนกระดาษโน้ตพอดี ตกใจจนสองมือสั่นเทา แทบอยากจะหันหลังวิ่งหลบหนีไปให้พ้น

ถึงแม้ตัวเขาเจ้าอ้วนเผิงจะทึ่มไปหน่อย แต่สัญชาตญาณระวังภัยขั้นพื้นฐานที่สุดก็ยังมีอยู่

ต้นขาเปื้อนเลือดสดที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์เมื่อครู่ บวกกับกฎระเบียบที่มีเจตนาชักนำชัดเจนขนาดนั้น

ถ้าเขายังโง่เง่าคิดว่าจะได้กอดคนงามไว้ในอ้อมแขน เขาก็คาดว่าไม่มีปัญญาอยู่ในกลุ่มเล็กลาดตระเวนมาได้นานขนาดนี้