กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
เมื่อเห็นท่าทางของโจวไป๋ที่คล้ายจะยอมแพ้ไปโดยตรง หมอจ้าวก็ควักออกมาซึ่งมีดสั้นหนึ่งเล่มจากกระเป๋าเสื้อของตน
"เพียะ" หนึ่งเสียง ตบกระแทกลงบนพื้นโต๊ะตรงหน้าของโจวไป๋
คมของมีดเล็กเล่มนั้นซ่อนอยู่ในฝักดาบ ด้ามมีดหันชี้ไปทางโจวไป๋
ขอเพียงเขายินดี แค่ยื่นมือออกไป ก็สามารถถือมีดชี้ไปยังหมอจ้าวได้อย่างง่ายดาย
นี่มัน... การล่อลวงอย่างโจ่งแจ้งชัด ๆ...
"แค่พูดว่าจำไม่ได้ประโยคเดียวก็จบแล้วงั้นเหรอ?
นายสั่งให้ฉันบอกว่าผิดตรงไหน ฉันก็ต้องบอกนายงั้นเหรอ?
ฉันเป็นหมอ ฉันจะทำงานยังไง ยังต้องให้นายมาสอนอีกเหรอ?"
พอหมอจ้าวพูดจบ ก็ "เพียะ" หนึ่งเสียงอีกครั้ง ฝ่ามือข้างหนึ่งตบลงบนโต๊ะ