กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
โจวไป๋ได้ยินเสียงฝีเท้านอกประตูดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ก็ไม่มีวิธีการ ทำได้เพียงเหลือบมองถังใบนั้นที่วางอยู่ใต้เตียงแวบหนึ่ง แล้วจึงลุกขึ้นยืนอีกครั้ง
ตอนนี้ต้องการจะเอาเสื้อผ้าไปซ่อนเอาไว้อีก คาดว่าคงไม่ทันการแล้ว
ทำได้แค่ปรับตัวตามสถานการณ์เท่านั้น
โจวไป๋ลุกขึ้นยืน ในใจครุ่นคิดหาวิธีการที่พอจะรับมือได้
ส่วนผู้ยิ่งใหญ่ที่สวมหมวกชาวประมงก็ยังคงเหมือนเมื่อก่อน เอนหลังพิงอยู่กับเตียง หลับตาอยู่ ราวกับความวุ่นวายสับสนภายนอกล้วนไม่มีความเกี่ยวข้องใด ๆ กับเขาเลย
โจวไป๋ชินตาจนเป็นเรื่องปกติกับแนวทางที่ทำเป็นประจำของเขาไปตั้งนานแล้ว
เพียงแค่มองเขาแวบหนึ่ง ก็หันไปมองทางประตูห้อง