กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
โจวไป๋เหลือบมองอาทิตย์อัสดงนอกหน้าต่าง วางผักในมือลง เช็ดมือ แล้วเปิดประตู
"พี่ชาย ในที่สุดพี่ก็เปิดประตูเสียที"
สยงสยงน้ำตาคลอเบ้า พอเห็นโจวไป๋เปิดประตูก็รีบดึงเสื้อผ้าของเขา ต้องการจะลากเขาเข้าไปในบ้านตนเอง
โจวไป๋จำไม่ได้ว่าตนเองไปสนิทสนมกับเจ้ามารร้ายตัวน้อยนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่
เมื่อคอยดูการเคลื่อนไหวของอีกฝ่าย เขาหยุดชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะสะบัดเสื้อผ้าของตนออกจากมือของเด็กนั่น สะบัดออก
เรื่องผิดปกติมักมีสิ่งชั่วร้าย
มารร้ายตัวน้อยตัวนี้ ใครจะไปรู้ว่ากำลังวางความคิดในใจอะไรอยู่อีก?
โจวไป๋เอ่ยกับเขาอย่างระแวดระวัง "พูดให้ชัดเจนก่อน มาหาฉันมีเรื่องอะไร? แม่นายเป็นอะไรไป?"