กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
เส้นผมยาวสลวยของมารหญิงหนามปล่อยสยายอยู่บนพื้น รองเท้าส้นสูงเรียวยาวเหยียบย่ำลงบนเศษหินทราย เดินนวยนาดเยื้องย่างเข้ามาหาพวกเขาทีละก้าว
"ทำให้สกปรกเส้นผมฉันหมด เกลียดชังจริงเชียว"
เธอคอยดูเศษหินทรายบนพื้นอย่างหงุดหงิด ทว่าเส้นผมที่ปล่อยสยายอยู่บนพื้นเหล่านั้น กลับเลื้อยปีนป่ายไปยังข้างกายของยักษ์อย่างรวดเร็วทันใดนั้น
"อั่ก!" หนึ่งเสียงดังขึ้น อสุรกายเหล่านั้นที่วนรอบยักษ์ต่างส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด
ต่อมาพวกมันทั้งหมดก็ถูกเส้นใยบางมัดรึงเอาไว้ เพียงชั่วครู่ก็ถูกม้วนขดเป็นก้อน ดูราวกับดักแด้ตัวแล้วตัวเล่าที่นอนเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้น
"โชคดีที่นะเนี่ยที่ไม่ได้พาโมหลินออกจากบ้านมาด้วย เขาไม่ค่อยชอบเห็นสิ่งของพรรค์นี้เสียด้วยสิ