กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ยักษ์ใช้มือเดียวคว้าไว้แขนกลข้างนั้นเอาไว้ ประหนึ่งคว้าไว้ของเล่นชิ้นหนึ่ง แล้วยกมันขึ้นมาทั้งหมด
แต่ทว่าเมื่อเผชิญหน้ากับศรคมที่พุ่งรี่เข้ามาอย่างรวดเร็ว เขากลับไม่มีวิธีการหลบหลีกได้เลย
ดังนั้นศรคมเหล่านั้นจึงทิ่มปักลงบนร่างของยักษ์ไม่ต่างอะไรกับเข็มเล่มเล็ก ๆ
“เสียงหวิว ๆ...
ผมกลัวการฉีดยาที่สุดเลย เจ็บจัง...”
คราวนี้ยักษ์ร้องไห้เสียใจยิ่งกว่าเมื่อครู่นี้เสียอีก
เขาร้องไห้ไปพลาง ดึงลูกศรที่ปักอยู่บนตัวออกไปพลาง
“หัวหน้าดูสิ ผมมีเลือดไหลด้วย...”
เขายื่นมือเข้าไปใน "หม้อดินทราย" ที่ช่างตัดเสื้อตัวน้อยอยู่ แล้วหิ้วเขาออกมาจากข้างในแบบนั้นเลย
เมื่อช่างตัดเสื้อตัวน้อยหลุดพ้นจาก "หม้อดินทราย" ก็ตื่นเต้นจนใช้มือตบยักษ์ไม่หยุดหย่อน