กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
โจวไป๋เดินตามมารหญิงหนามมายังห้องอาหาร
เค้กชิ้นเล็กสีแดงฉานที่เดิมทีจัดวางอยู่เต็มโต๊ะสี่เหลี่ยมผืนผ้ายาว ตอนนี้เหลืออยู่เพียงจานเปล่าทีละใบ
ส่วนเหล่าเพื่อนร่วมทางของโจวไป๋ต่างทรุดนั่งอยู่บนเก้าอี้ด้วยท่าทางกินจนแน่น
พวกเขาเห็นโจวไป๋กับมารหญิงหนามกลับมา ก็รีบนั่งตัวตรงดวงตาเป็นประกายทันที
กว่าจะกินเค้กจนหมดเกลี้ยงได้ไม่ใช่เรื่องง่าย เช่นนั้นตอนนี้เริ่มเร่งเดินทางได้แล้วใช่ไหม?
พวกเขาทั้งหมดโผล่ออกมาสายตาเชิงสอบถามมองไปยังโจวไป๋ ทว่าทันใดนั้นกลับได้ยินมารหญิงหนามเอ่ยขึ้น
“โมหลิน ไปเอาเค้กมาเพิ่มอีกหน่อย”
ยังมีเค้กอีกเหรอเนี่ย?
พวกเขาต่างพิงอยู่กับพนักเก้าอี้อย่างสิ้นหวัง