กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
"ปลาแห้งชิ้นเล็กห่อนี้ ผู้นำตระกูลอาวุโสมอบให้ฉันตั้งแต่ปีที่แล้ว
ถึงฉันจะไม่ชอบกินปลา แต่ก็ตัดใจทิ้งไม่ลง
เลยทำได้แค่เก็บสะสมพวกมันไว้ในหีบของฉันมาตลอด
ตอนนี้ดีล่ะ ลาภปากเจ้าลูกแมวน้อยอย่างแกแล้ว"
เขาพูดจบก็ถือปลาแห้งชิ้นเล็กชิ้นหนึ่ง แล้วหันหน้าไปมองโจวไป๋
โจวไป๋เห็นจุดขึ้นราบนตัวปลาแห้งชิ้นเล็กนั่น ขนทั่วทั้งร่างก็แทบจะลุกชันขึ้นมาทันที
ในเมื่อนายตัดใจทิ้งไม่ลงขนาดนั้น นายก็เก็บไว้เองเถอะ
อย่างไรเสียโจวไป๋ก็ไม่กิน!
ตีจนตายก็ไม่กิน!
เขามองผู้ชายคนนั้นอย่างระแวดระวัง