ตอนที่ 115 ช่วยจ้าวเข่อออกมา

โจวไป๋มองไปยังจุดที่ดอกเตอร์เฉินหายตัวไป ในใจไม่อาจสงบนิ่งลงได้เป็นเวลานาน

เขาไม่รู้ว่าตนเองควรจะเห็นใจสิ่งที่ดอกเตอร์เฉินประสบพบเจอดีหรือไม่?

หรือว่าควรจะขอบคุณที่เขาใช้ชีวิตของตนเองไปวิจัยตัวยาเพื่อช่วยกอบกู้มนุษย์ชาติ?

หรือบางที ควรจะเกลียดชังเขาที่พรากชีวิต สุขภาพ และอิสระของคนเหล่านั้นในกรงขังไป?

โจวไป๋รู้เพียงแค่ว่า อารมณ์ของตนเองในยามนี้ซับซ้อนเป็นอย่างยิ่ง

เขาเดินไปที่หน้าโต๊ะการทดลองของดอกเตอร์เฉิน แล้วหยิบขวดยาเม็ดหลากสีที่ติดเลือดสีแดงฉานขวดนั้นขึ้นมา

ขณะนั้นเอง ประตูใหญ่ของห้องวิจัยและพัฒนาก็ดัง “ปัง” ขึ้นมาหนึ่งเสียง มีคนผลักเปิดออกอย่างแรง

จ้าวเข่อทำให้ตกใจกับเสียงรบกวนที่ทันใดนั้นปรากฏขึ้นนี้

รีบใช้มือกอดไว้หัวเข่าของตัวเองไว้ ทั้งหมดย่อตัวนั่งยองลงกับพื้น