ตอนที่ 47 พลังตกค้าง

ตอนที่ 47 พลังตกค้าง

เนิ่นนานผ่านไป กู้ซูฉิงก้มหน้าลงพลางกัดริมฝีปากเบา ๆ

“สุ่ยเตี้ยวเกอตโถว? ทั้งความหมายและบทกลอนช่างไร้ที่ติ”

ไม่ต้องพูดอะไรมาก ทุกคนก็รู้กันดีว่าคนขโมยบทกลอนนี้ไปจริงๆ คือเซียวว่านชาง

สีหน้าของเขาแดงก่ำ ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง

ความแค้นที่มีต่อเซียวว่านผิงในใจพุ่งขึ้นถึงขีดสุด

“ทุกท่าน ตามสบายนะ”

กู้ซูฉิงพูดเสียงเบาประโยคหนึ่ง นางไม่สนใจแขกเหรื่อกลุ่มนั้นอีก หมุนกายเดินจากไป

เจอสุนทรียรสบทกลอนชั้นยอดแบบนี้ นางต้องรีบจดมันเก็บไว้ทันที

“ซูฉิง ซูฉิง...”