ตอนที่ 108 ปืนลอบยิงบนหอถังน้ำ ถึงตาฉันไปแล้ว

ตอนที่ 108 ปืนลอบยิงบนหอถังน้ำ ถึงตาฉันไปแล้ว

ภายในห้องใต้ดิน ดวงตาของซูอี้จ้องเขม็งไปที่หน้าจอ

บนหอถังน้ำที่อยู่ห่างออกไปหลายร้อยเมตร ประกายไฟริบหรี่พลันวาบขึ้นมา นั่นคือจังหวะที่กระสุนพุ่งออกจากลำกล้องปืนซุ่มยิงขนาดใหญ่

ซูอี้กดวิทยุสื่อสารตะโกนเสียงดัง แต่เครื่องรบกวนสัญญาณวิทยุยังคงทำงานอยู่ ในหูฟังมีเพียงเสียงกระแสไฟฟ้าแสบแก้วหู เสียงส่งออกไปไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

บนหน้าจอ ลู่สือเหยี่ยนกำลังหมอบอยู่หลังกองหิมะในลานบ้าน

เขาไม่ได้ยินเสียงเตือนในวิทยุสื่อสาร ทว่าสัญชาตญาณสนามรบหลายปีได้ช่วยชีวิตเขาไว้ หนึ่งวินาทีก่อนที่แสงไฟจะสว่างขึ้น ขนหลังคอของเขาลุกชัน ความรู้สึกถึงอันตรายอย่างยิ่งยวดแล่นปราดขึ้นสู่สมอง