กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 17 สุดท้ายก็ยังต้องตาย
ดวงตาของซูหยวี่อันแดงก่ำราวกับจะร้องไห้ออกมา
ราวกับว่าซ่งหนานอีเป็นฝ่ายรังแกเธอ
สีหน้าของฮั่วสือซวี่อึมครึม เขาคิดว่าซ่งหนานอีไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้ “ก็แค่เฟอร์นิเจอร์เก่าไม่กี่ชิ้น จำเป็นด้วยหรือ”
ทั้งที่ซ่งหนานอีไม่ได้พูดอะไรสักคำ
ฮั่วสือซวี่ก็เคยชินที่จะนิยามเธอว่าเป็นคนที่ชอบรังแกคนอื่นไปแล้ว
ยิ่งรู้สึกสงสารซูหยวี่อันมากขึ้นไปอีก
“หยวี่อัน เธออย่าเสียใจเลย ไปรออยู่ในรถเถอะ” ฮั่วสือซวี่ส่งซูหยวี่อันให้ไปก่อน
ซ่งหนานอีกำลังจะหันหลังกลับ ก็ถูกเขาเรียกไว้ “ซ่งหนานอี”
ซ่งหนานอีหยุดฝีเท้า มองไปที่เขา