กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 16 แตะก็ไม่ให้แตะ
กว่าซ่งหนานอีจะกลับถึงบ้าน ฟ้าก็มืดสนิท
เธอจอดรถแล้วนั่งอยู่ในนั้น ไม่ขยับไปนาน
โคมไฟในสวนส่องแสงสีส้มเรือง ๆ
ความรังเกียจที่เธอมีต่อบ้านหลังนี้หยั่งลึกถึงกระดูก
แต่เธอก็จำต้องเผชิญหน้ากับมัน
พอจะผลักประตูรถ เธอได้ยินเสียงคุยโทรศัพท์จากอีกด้านของต้นหวูถงต้นใหญ่
“เขาบอกให้ฉันย้ายไปอยู่ที่หนานยฺเวี่ยน น่าจะซื้อรถให้ด้วย แต่ฉันไม่เห็นคุณค่ามันหรอก”
เสียงของเด็กสาวเบามาก “เธอไม่ต้องห่วงฉันมากนัก พอฉันได้สิ่งที่ต้องการ ฉันก็จะกลับไป”
เสียงนั้นคือซูหยวี่อัน