เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
### บทที่ 43 หวนคืนสู่ชะตากรรมเดิม
นับเป็นวันที่สามแล้วตั้งแต่เริ่มโจมตีพระราชวัง ทุกอย่างเป็นไปตามที่รองแม่ทัพสวีคาดการณ์ไว้ วันที่สองของการสู้รบ พวกเขาปะทะกับกองทัพค่ายตะวันตกและกองทหารรักษาพระองค์อย่างดุเดือดตลอดทั้งวัน จนทั้งสองฝ่ายต่างเหนื่อยล้าแทบหมดเรี่ยวแรง กระทั่งวันที่สาม พวกเขาก็กวาดล้างกองทัพค่ายตะวันตกจนสิ้นซาก เหลือเพียงทหารแตกทัพจำนวนหนึ่งที่ยังคงตั้งรับอยู่ภายในพระราชวัง เมื่อถึงวันพรุ่งนี้ กองทหารรักษาพระองค์คงไม่มีกำลังพอจะป้องกันประตูวังอีกต่อไป ถึงเวลานั้นพวกเขาก็จะสามารถบุกทะลวงเข้าไปได้สำเร็จ
เมื่อกลับถึงค่ายทหาร เหล่าทหารต่างพากันเฉลิมฉลองชัยชนะที่กำลังจะมาถึง พวกเขาก่อกองไฟ นำเสบียงแห้งที่เหลือสำหรับวันสุดท้ายออกมากินร่วมกัน แม้จะมีเพียงหมั่นโถวกับแผ่นแป้งหยาบ ๆ ไม่มีสุราหรืออาหารเลิศรส แต่ทุกคนก็ยังร้องเพลงและกินอาหารกันอย่างสนุกสนาน แม้แต่รองแม่ทัพสวีก็ยังนั่งปะปนอยู่ท่ามกลางเหล่าทหาร ถือถ้วยน้ำเปล่าแทนสุรา ยกดื่มร่วมกับทุกคนอย่างเบิกบาน
ทว่าค่ำคืนนั้น ซีอันกลับนั่งกินอาหารเรียบง่ายอยู่ตามลำพังภายในกระโจม แตกต่างจากบรรยากาศครึกครื้นด้านนอกอย่างสิ้นเชิง ทั้งที่ชัยชนะอยู่ตรงหน้าแล้ว แต่บนใบหน้าของเขากลับไม่มีแม้แต่ร่องรอยของความยินดีหรือตื่นเต้น เขาวางตะเกียบลง ก่อนลุกขึ้นเดินออกจากกระโจม
รองแม่ทัพสวีซึ่งนั่งอยู่ใกล้ทางเข้าเห็นเขาเดินออกมา ก็นึกว่ามีคำสั่งใหม่ จึงรีบวางถ้วยกระเบื้องในมือแล้วเดินเข้ามาประสานมือคำนับ “ท่านแม่ทัพ!”