บทที่ 24 ผ่านพ้นความเป็นตาย หวนคืนเคียงข้าง

### บทที่ 24 ผ่านพ้นความเป็นตาย หวนคืนเคียงข้าง

องครักษ์ก้มตัวต่ำจนแทบหมอบราบไปกับพื้น ขนทั่วแผ่นหลังลุกชันด้วยความหวาดกลัว

เขากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ก่อนเอ่ยว่า “ผู้ส่งสารรายงานเพียงเท่านี้ในท้องพระโรงขอรับ เมื่อฝ่าบาททรงทราบว่าแม่ทัพฉู่เสียชีวิตในสนามรบ พระพักตร์ก็เปลี่ยนสีทันที จากนั้นจึงมีรับสั่งให้เหล่าขุนนางออกไปทั้งหมด แล้วเสด็จไปยังห้องทรงพระอักษรพร้อมกับผู้ส่งสาร ส่วนเรื่องที่แม่ทัพซีอยู่ที่ใด เกรงว่าจะมีเพียงฝ่าบาทเท่านั้นที่ทรงทราบ...”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ป้าเหลียนก็รีบยกมือปิดปาก เสียงสะอื้นหลุดลอดออกมาจากลำคอ หยาดน้ำตาไหลรินลงมาอย่างไม่อาจควบคุม

หลินชิงไป๋ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ดวงตาหม่นแสง สีหน้าว่างเปล่าไร้ความรู้สึก

เขากวาดตามองไปรอบ ๆ อย่างเลื่อนลอย ราวกับไม่รู้ว่าตนควรทำสิ่งใดต่อไป ข้อมือที่วางอยู่บนโต๊ะขยับเล็กน้อย ก่อนจะเอื้อมไปหยิบพู่กันขึ้นมาอีกครั้ง ตั้งใจเขียนจดหมายที่ยังค้างอยู่ให้เสร็จ

ทว่าหลินชิงไป๋กลับจ้องกระดาษอยู่นานโดยไม่อาจเขียนอะไรออกมาได้ ปลายนิ้วของเขาสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ หยดหมึกเม็ดใหญ่ร่วงจากปลายพู่กันลงบนกระดาษ

หมึกสีดำแผ่ซึมออกไปอย่างรวดเร็ว ทำให้กระดาษทั้งแผ่นเปรอะเปื้อนยุ่งเหยิง

หลินชิงไป๋เริ่มร้อนรนขึ้นมาเล็กน้อย

เมื่อครู่เขาเพิ่งคิดประโยคหนึ่งออก อยากจะเขียนบอกซีอัน แต่เหตุใดจู่ ๆ ถึงจำไม่ได้เสียแล้ว