บทที่ 11 ลูกสุนัขปริศนา

### บทที่ 11 ลูกสุนัขปริศนา

หากเป็นเวลาปกติ เมื่อซีอันหายตัวไป หลินชิงไป๋คงไม่ร้อนใจถึงเพียงนี้

เขารู้ดีว่าซีอันเป็นเด็กซุกซน ชอบแอบหนีออกไปเที่ยวเล่นนอกจวนอยู่เสมอ เรื่องเช่นนี้ไม่ได้เกิดขึ้นเพียงครั้งสองครั้งแล้ว

ทว่าครั้งนี้แตกต่างออกไป

เพราะในโลกมนุษย์มีสัตว์อสูรปรากฏตัวขึ้นแล้ว!

หลินชิงไป๋เคยเห็นกับตาตนเองว่าสัตว์อสูรตัวนั้นใช้กรงเล็บกดร่างซีอันเอาไว้ใต้ตัว อ้าปากกว้างจนเห็นเขี้ยวแหลมคม พร้อมจะกลืนกินลูกศิษย์ตัวน้อยของเขาได้ทุกเมื่อ

แม้สุดท้ายสัตว์อสูรจะยอมถอยหนีไป และซีอันได้รับบาดเจ็บเพียงเล็กน้อยเท่านั้น แต่ทุกครั้งที่นึกถึงเหตุการณ์ในวันนั้น หลินชิงไป๋ก็รู้สึกราวกับมีก้อนหินขนาดใหญ่กดทับอยู่บนหน้าอก จนอึดอัดแทบหายใจไม่ออก

ภาพอันน่าสะพรึงกลัวเหล่านั้นวนเวียนปรากฏขึ้นในสมองของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ราวกับต้องมนตร์สะกด

ยิ่งคิดก็ยิ่งกระวนกระวาย ยิ่งนึกถึงก็ยิ่งหวาดกลัว

เส้นทางบนภูเขาขรุขระและเดินลำบาก หลินชิงไป๋ก้าวพลาดจนเท้าลื่นไถล เหล่าบ่าวรับใช้ที่เดินตามหลังรีบเข้ามาประคองเอาไว้ทันที เขาจึงสามารถทรงตัวได้อีกครั้ง