กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอชิวเซียง
### บทที่ 4 ความทรงจำแห่งหุบเขากลืนวิญญาณ
เสียงพูดคุยอื้ออึงรอบด้านพลันเลือนรางราวกับอยู่ห่างไกลออกไปทุกขณะ
หลินชิงไป๋พยายามสุดกำลังที่จะระงับอาการสั่นของข้อมือ ก่อนจะค่อย ๆ วางถ้วยชาลงบนโต๊ะ
ปลายนิ้วของเขาเย็นเฉียบจนไร้ความรู้สึก ต้องกำมือแน่นเป็นหมัดจึงจะพอเรียกสติกลับคืนมาได้บ้าง
ไม่รู้ว่าต้าโสั่วน่าจากไปตั้งแต่เมื่อใด เหลือเพียงผู้คนในโรงเตี๊ยมที่ยังจับกลุ่มพูดคุยกันอย่างออกรส ส่วนใหญ่ต่างพากันสาปแช่งจักรพรรดิมาร บ้างก็รู้สึกว่าการตายของมารร้ายผู้นั้นยังไม่สาสมกับความผิดที่ก่อไว้ สมควรถูกส่งลงนรกขุมลึกที่สุด หรือไม่ก็ควรถูกตัดแขนตัดขาทำให้กลายเป็นมนุษย์พิการไร้ทางสู้เสียด้วยซ้ำ
“เจ้าจักรพรรดิมารนั่นสมควรถูกตัดแขนตัดขาทิ้งให้หมด!”
“แค่นั้นจะไปพออะไร! ข้าว่าควรจับมันมากินเสียด้วยซ้ำ!”
“ใครจะกล้ากินสัตว์ประหลาดอย่างมันกันเล่า! ไม่กลัวหรือว่ากินเข้าไปแล้วจะติดความบ้าคลั่งของมัน จนกลายเป็นคนเสียสติไปด้วย ฮ่า ๆๆ!”
คนกลุ่มนั้นพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ทว่าทันใดนั้นเอง เสียงแตกดังเพล้งก็ดังขึ้นจากด้านข้าง!
เสียงพูดคุยรอบบริเวณเงียบลงทันที แม้แต่หลินชิงไป๋ก็ยังสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองทางซีอัน