เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 160 อย่าร้องไห้เลยนะ อืม~~
ถังสิงจวินเห็นตรงนี้แล้วก็ลุกขึ้นยืนทันที หายใจหอบไม่หยุด
“ไม่ได้ เรื่องนี้ปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้” พูดพลางดึงเก้าอี้ออกจะเดินออกไปข้างนอก
ถังเหยาเหยาไม่คิดว่าจะทิ้งรอยนิ้วมือไว้ลึกขนาดนี้ ตอนนั้นเจ็บแป๊บเดียวก็ไม่ได้ใส่ใจแล้ว ปรากฏว่าจนถึงตอนนี้รอยยังไม่หายไป
ถังเหยาเหยาคิดว่าต่อไปไม่ต้องไปยุ่งกับหลี่อ้ายกั๋วก็พอ จริง ๆ ไม่จำเป็นต้องไปคิดบัญชีกับหลี่อ้ายกั๋วอะไร เขาก็ไม่ได้ทำอะไรเกินเลย
นิสัยอดทนยอมความที่หลงเหลือจากชาติก่อนของเธอโผล่ขึ้นมาอีกครั้ง
ถังเหยาเหยายังคงคิดว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่ เรื่องยุ่งหนึ่งเรื่องสู้ไม่มีเรื่องยุ่งดีกว่า
แต่ถังสิงจวินไม่ใช่คนที่กลัวเรื่อง เขารู้สึกว่าความโกรธนี้เขาทนไม่ได้
ไม่สนใจการห้ามปรามของถังเหยาเหยา เขากะขากะขาเดินออกไปนอกประตู