กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 272
โจวเหย่ยื่นมือออกไป หิ้วตัวหนึ่งขึ้นมาพิจารณาตรงหน้า
ร่างกายกลมป้อมเต็มไปด้วยขน หางยาวเหยียดสั่นระริกด้วยความหวาดกลัวอย่างบ้าคลั่ง ดวงตากลมโตดั่งผลองุ่นกะพริบปริบ ๆ บนหัวยังมีขนตั้งชี้สีเหลืองอ่อนอีกสามกระจุก สั่นหัวดุ๊กดิ๊ก
เจ้าของร้านก้าวขึ้นมา คว้าอีกตัวขึ้นมาบ้าง แล้วยกเท้าเตะมันกระเด็นออกไปทันที