กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Novel666
บทที่ 471: เติบโตไปเป็นเศรษฐีรุ่นที่สามผู้ใช้ชีวิตไปวันๆ ด้วยความเกียจคร้านและรอคอยความตาย
เวลา 10.00 น.
ลานสเก็ตอาเป่า
ผู้คนบนลานสเก็ตมีจำนวนมากถึงสี่ถึงห้าร้อยคนแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงผู้ที่ไม่ได้ลงไปเล่น ซึ่งมีผู้ชมยืนดูอยู่ข้างสนามอีกไม่ต่ำกว่าหนึ่งถึงสองพันคน
บรรยากาศโดยรอบมีชีวิตชีวาเป็นอย่างยิ่ง เครื่องเสียงพลังสูงเปิดกระหึ่ม ในขณะที่ผู้คนบนลานสเก็ตกำลังสนุกสนานกันอย่างเต็มที่ เหล่าผู้ชมรอบข้างก็เพลิดเพลินกับการลุ้นและชมเช่นกัน
ท้ายที่สุดแล้ว มีผู้ที่มีทักษะการเล่นสเก็ตเก่งกาจเพียงส่วนน้อยเท่านั้น ส่วนใหญ่ยังคงเป็นมือใหม่ และในขณะที่พวกเขากำลังโลดแล่น ก็มักจะล้มลุกคลุกคลานเป็นระยะ ซึ่งสร้างความขบขันและเสียงหัวเราะได้ไม่น้อย
บรรดาคุณลุงคุณป้าบางท่าน เมื่อได้ยินเสียงเพลงอันเร้าใจมาจากที่ไกลๆ ก็อดไม่ได้ที่จะเดินเข้ามามุงดูความสนุกสนานยามว่าง
เติ้งชื่อหรงยืนดูอยู่เพียงครู่เดียวก็หมดความสนใจ การเล่นโรลเลอร์สเกตเป็นสิ่งอินเทรนด์มากในยุค 90 และเป็นที่นิยมในหมู่คนหนุ่มสาวส่วนใหญ่ ทว่ามันไม่ใช่เรื่องพิเศษอะไรเลยในยุคสมัยต่อๆ มา แม้แต่เด็กอนุบาลก็ยังเล่นกันได้อย่างคล่องแคล่ว
ก่อนจะจากไป เถิงชื่อหรงเอ่ยขึ้นกับเติ้งซือเป่าว่า "อาเป่า ลานสเก็ตของเจ้านี้ยังขาดอะไรอยู่อีกอย่างนะ"
เติ้งซือเป่าเอ่ยถาม "บรรพบุรุษเก้า ยังขาดอะไรอยู่อีกหรือขอรับ?"