บทที่ 441 หลานชายคนที่สอง ทั้งครอบครัวร่วมแบ่งเงินปันผล

บทที่ 441 หลานชายคนที่สอง ทั้งครอบครัวร่วมแบ่งเงินปันผล

หนานหนิง

ณ โรงพยาบาลอนามัยแม่และเด็ก กลุ่มคนกลุ่มหนึ่งกำลังยืนรออยู่หน้าห้องคลอด

กลุ่มคนเหล่านี้ไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก เติ้งชือหรง, เฒ่าโจว และคนอื่นๆ ส่วนคนที่อยู่ข้างในห้องคลอดก็คือ เติ้งจูจู นั่นเอง

เมื่อเทียบกับความใจเย็นของผู้อาวุโสอย่างเติ้งชือหรงและเฒ่าโจวแล้ว โจวไห่ตง ผู้เป็นพ่อมือใหม่กลับตื่นเต้นจนนั่งไม่ติด คอยชะเง้อคอมองเข้าไปในห้องคลอดอยู่ตลอดเวลา

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของลูกเขย เติ้งชือหรงก็รู้สึกพึงพอใจไม่น้อย หากลูกสาวคนเล็กกำลังคลอดลูกอยู่ข้างใน แต่ลูกเขยกลับยืนคุยเรื่องอื่นด้วยท่าทีไม่รู้ร้อนรู้หนาว เขาก็คงจะรู้สึกขัดหูขัดตาอยู่บ้าง

เติ้งชือหรงเอ่ยขึ้นว่า "ไห่ตง ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก เวลาผู้หญิงคลอดลูกคนแรกยังไงก็ต้องใช้เวลาครึ่งค่อนวันถึงจะคลอดออกมาได้ ตอนนี้ยังถือว่าเช้าอยู่ เราคงต้องรอกันอีกสักพักใหญ่ๆ"

โจวไห่ตงถอนหายใจและกล่าวว่า "ผมรู้ครับว่าการคลอดลูกคนแรกมันไม่ได้รวดเร็วขนาดนั้น แต่พอคิดว่าอาจูต้องทนทุกข์ทรมานอยู่ข้างใน ใจผมมันก็สงบลงไม่ได้เลย"

"ผู้หญิงย่อมต้องเผชิญกับความเจ็บปวดตอนคลอดลูกเสมอ มันเป็นเรื่องที่ถูกกำหนดไว้แล้ว ไม่ว่าจะมีสถานะไหนก็หลีกเลี่ยงไม่ได้หรอก"