บทที่ 431 เจ็ดเรือนสี่ประสาน ลูกๆ ตะลึงงัน

บทที่ 431 เจ็ดเรือนสี่ประสาน ลูกๆ ตะลึงงัน

ยามบ่าย ณ บ้านเรือนสี่ประสาน

หลังจากที่แขกเหรื่อคนสำคัญฝ่ายเจ้าสาวที่ได้รับเชิญมาร่วมงานต่างรับประทานอาหารและดื่มสุรากันจนอิ่มหนำสำราญแล้ว ทยอยกันลาลับกลับไปทีละคนสองคน

กระทั่งส่งแขกเหรื่อผู้ทรงเกียรติเหล่านี้จนหมดสิ้น เติ้งชือหรงจึงมีโอกาสได้พูดคุยถึงอนาคตของบุตรชายคนที่สามและลูกสะใภ้คนรองกับพ่อตาแซ่เผ่ย

อันที่จริง การหยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูดคุยในวันแต่งงานอาจดูไม่ค่อยเหมาะสมนัก แต่พ่อตาในฐานะผู้นำกระทรวงมักจะมีงานรัดตัวอยู่เสมอ เติ้งชือหรงไม่ต้องการรบกวนเวลาอันมีค่าและขัดจังหวะการทำงานของอีกฝ่ายโดยไม่จำเป็น

ดังนั้น พูดคุยเสียตั้งแต่วันนี้ย่อมดีกว่าเก็บไว้เลือกวันอื่น เขาจึงฉวยจังหวะเวลานี้ปรึกษาหารือกับพ่อตาเสียเลย

หลังกล่าวทักทายตามมารยาท เติ้งชือหรงก็เข้าประเด็นทันที “ท่านพ่อตา ตอนนี้หยุนซงและเสี่ยวเผ่ยต่างก็เลื่อนขั้นขึ้นเป็นรองหัวหน้าแผนกแล้ว ไม่ทราบว่าท่านมีแผนการอย่างไรสำหรับพวกเขาบ้างครับ? ให้พวกเขาทำงานอยู่ในกระทรวงต่อไป หรือควรย้ายไปเก็บเกี่ยวประสบการณ์ที่ระดับรากหญ้าดี?”

พ่อตาแซ่เผ่ยรู้สึกประทับใจความสามารถในการต้อนรับแขกเหรื่อของลูกเขยคนนี้อย่างยิ่ง เมื่อได้ยินคำถามจึงตอบกลับด้วยรอยยิ้ม “พูดถึงแผนการก็คงไม่เชิงนักหรอก แต่คำแนะนำของฉันคือให้พวกเขาทำงานในกระทรวงต่อไปอีกสักระยะ อีกสองปีเมื่อถึงช่วงเวลาสำคัญในการเลื่อนตำแหน่ง พวกเขาจะได้ถูกผลักดันขึ้นไปได้ทันที”