บทที่ 356: คุณค่าของมหาวิทยาลัยชิงฮัว

บทที่ 356: คุณค่าของมหาวิทยาลัยชิงฮัว

หลังจากไปสังเกตการณ์ที่โรงพยาบาลมารดาและเด็กอยู่หนึ่งวัน เติ้งอวิ๋นเจินที่ห่อหุ้มร่างกายไว้อย่างมิดชิด ก็เดินทางกลับสู่ชุมชนตระกูลเติ้งแห่งนาเย่ในวันต่อมาภายใต้การคุ้มกันของครอบครัว เพื่อเริ่มต้นช่วงเวลาอยู่ไฟอันยาวนานของเธอ

ทารกน้อยได้รับการดูแลหลักโดยจางซิ่วผิงผู้เป็นพี่สะใภ้ สมัยที่จางซิ่วผิงคลอดตงจื้อ เติ้งอวิ๋นเจินในฐานะน้องสะใภ้เคยช่วยเลี้ยงดูเด็กๆ มาเป็นเวลาหลายปี ดังนั้น เมื่อถึงคราวที่พี่สะใภ้ต้องคลอดบุตร เธอจึงต้องตอบแทนน้ำใจนี้ตามธรรมเนียม

ส่วนเหล้าขิงที่หญิงคลอดบุตรในป๋อไป่จำเป็นต้องดื่มนั้น เป็นเติ้งชรือหรงผู้เป็นพ่อตาที่ลงมือเคี่ยวเองทุกๆ วันด้วยความใส่ใจ

คุณยายจูอยากจะมาช่วยดูแลหลานเช่นกัน แต่ด้วยวัยที่ชราภาพและสุขภาพที่ไม่ค่อยสู้ดีนัก ทั้งตัวเธอเองและลูกชายคนรองอย่างจูจวินเจี๋ยต่างก็ลังเลที่จะให้เธอลงมืออุ้มเลี้ยง ยิ่งฝีมือการเคี่ยวเหล้าขิงของเธอยังเทียบเติ้งชรือหรงไม่ได้ด้วยแล้ว ยิ่งทำให้เธอรู้สึกร้อนรนใจยิ่งนัก

ท้ายที่สุด ตามหลักเหตุผลแล้วเรื่องเหล่านี้ควรเป็นหน้าที่ของฝ่ายสามี ไม่ใช่ฝ่ายภรรยา โดยเฉพาะเมื่อเธอมีศักดิ์เป็นแม่ยาย ยิ่งควรต้องยื่นมือเข้ามาช่วย มิฉะนั้น แค่ยืนมองอยู่เฉยๆ ก็ทำให้เธอรู้สึกผิดอยู่ในใจ แม้จะไม่มีใครเอ่ยปากต่อว่าก็ตาม

ในที่สุด เธอจึงแย่งงานมาอย่างหนึ่ง: ช่วยซักผ้าอ้อมผืนน้อยให้กับหลานชาย

คุณยายจูผู้แย่งงานมาทำได้สำเร็จ ในที่สุดก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก อย่างน้อยเธอก็ไม่ต้องนั่งๆ นอนๆ อยู่เฉยๆ อีกต่อไป

…