บทที่ 341 การพบกันครั้งแรกของเติ้งหยุนเฮิงและเหอหมินจวิน

บทที่ 341 การพบกันครั้งแรกของเติ้งหยุนเฮิงและเหอหมินจวิน

เมืองหลวง

จ้าวจิงกับเหอหมินจวินผู้เป็นสะใภ้รองเดินเที่ยวชมงานวัดตี้ถานกันอย่างสนุกสนาน พวกเธอยืนดูช่างวาดภาพสาดหมึก ศิลปินพื้นบ้านปั้นหุ่นแป้ง เซาะกระดาษฉลุ ปั้นตุ๊กตาแป้ง เป่ากังหันลม เดินไม้ต่อขา และชมการแสดงเซี่ยงเชิง... พร้อมกับเพลิดเพลินไปกับขนมท้องถิ่นนานาชนิด

หลังจากเดินเล่นอยู่สองสามชั่วโมง สองสะใภ้ก็พากันเดินกลับด้วยความอิ่มอกอิ่มใจ

ระหว่างทางที่ไปขึ้นรถประจำทาง จ้าวจิงเอ่ยถามขึ้นว่า "หมินจวิน จะกลับบ้านหรือว่าจะไปพักที่บ้านพี่ล่ะ?"

เหอหมินจวินตอบทันทีว่า "พี่สะใภ้ หนูขอไปหลบพักที่บ้านพี่ดีกว่าค่ะ ถ้ากลับบ้านไปหนูต้องโดนลากตัวไปพบปะผู้คนทุกวัน ช่วงปีใหม่นี่ไม่เคยสงบสุขเลย น่ารำคาญชะมัด"

จ้าวจิงหัวเราะเบาๆ "คนส่วนใหญ่เขาแย่งกันเข้าสังคมเพื่อสร้างคอนเน็กชันนะ มีแต่เธอนี่แหละที่ได้ดิบได้ดีแล้วกลับเห็นเป็นเรื่องน่ารำคาญ"

เหอหมินจวินคล้องแขนพี่สะใภ้แล้วเดินบ่นอุบอิบ "มันไม่เหมือนกันนี่คะ คนอื่นเขาเข้าสังคมเพื่อสร้างสายสัมพันธ์และเลื่อนขั้น แต่ทุกครั้งที่หนูไปพบปะผู้คน มันรู้สึกเหมือนโดนบังคับให้มาดูตัวยังไงอย่างงั้น ทำให้หนูอึดอัดไปหมดทั้งตัวเลย"

จ้าวจิงยิ้มแล้วพูดว่า "เธอก็เริ่มทำงานแล้วแถมอายุอานามก็ไม่ใช่เด็กๆ แม่เขาจะเริ่มมองหาคู่ครองที่เหมาะสมไว้ให้เธอก็เป็นเรื่องปกติ ช่วงก่อนและหลังปีใหม่นี่เธอก็เจอหนุ่มๆ ยอดเยี่ยมมาตั้งหลายคนแล้ว ไม่ถูกใจใครสักคนเลยเหรอ?"