บทที่ 340: ชี้ชะตาฟ้าดิน เอกลักษณ์หนึ่งเดียว

บทที่ 340: ชี้ชะตาฟ้าดิน เอกลักษณ์หนึ่งเดียว

ยามเย็น หมู่บ้านนาเย เมื่อยามพลบค่ำมาเยือน คนในตระกูลต่างเริ่มมารวมตัวกันที่บ้านของเติ้งซื่อหรงเพื่อดูโทรทัศน์

อันที่จริง นับตั้งแต่มีกระแสไฟฟ้าเข้าหมู่บ้าน คนในตระกูลเติ้งแห่งนาเยต่างก็ซื้อโทรทัศน์กันมาหลายเครื่องแล้ว แต่คนส่วนใหญ่ก็ยังคงคุ้นชินกับการมานั่งดูโทรทัศน์ที่บ้านของผู้นำตระกูลมากกว่า

ก่อนที่งานกาล่าตรุษจีนจะเริ่มต้นขึ้น ทุกคนมักจะมารวมตัวกันพูดคุยเรื่องสัพเพเหระในชีวิตประจำวัน หรือไม่ก็ฟังผู้นำตระกูลวิเคราะห์กิจการบ้านเมือง ซึ่งเป็นเรื่องที่น่าสนใจและดึงดูดใจคนในตระกูลเป็นอย่างมาก

ระหว่างที่พูดคุยเรื่องสารทุกข์สุกดิบกัน พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะพูดพาดพิงถึงลูกเขยคนโตของเติ้งซื่อหรง เติ้งหยุนกุ้ยอุทานขึ้นด้วยความประหลาดใจ “ท่านผู้นำตระกูลอาวุโสเก้า ข้าเพิ่งรู้จริงๆ นะเนี่ยว่าลูกเขยคนโตของท่านเคยไปออกรบในสมรภูมิมาด้วย! ได้ยินมาว่าเขาได้รับเหรียญกล้าหาญชั้นที่สองจากสงครามปราบพวกตาขาวทางใต้ด้วย น่าประทับใจจริงๆ!”

เติ้งซื่อหรงหัวเราะเบาๆ “เขาก็มีฝีมืออยู่พอตัวนั่นแหละ ทหารที่ผ่านสนามรบมาได้ล้วนแต่เป็นยอดฝีมือทั้งนั้น”

เติ้งหยุนเฉียงกล่าวขึ้นว่า “พูดถึงพวกเวียดนามตาขาวพวกนั้น ประเทศก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไรนักหนา แต่ทำไมถึงดูฮึกเหิมนัก รบกับเรามาตั้งหลายปีป่านนี้ยังไม่ยอมเลิกราอีก”