บทที่ 335 เหล่าญาติมิตรต้องตกตะลึง

บทที่ 335 เหล่าญาติมิตรต้องตกตะลึง

หนานหนิง

ณ ร้านอาหารแห่งหนึ่ง

เติ้งอวิ๋นเหิงและซ่งอวี้กำลังทานอาหารพร้อมกับพูดคุยถึงความคืบหน้าล่าสุดของบรรดาเพื่อนร่วมรุ่นมหาวิทยาลัยปักกิ่ง

ซ่งอวี้ซดน้ำซุปคำหนึ่งก่อนจะถอนหายใจ “จ้าวฉางเจิ้งนี่น่าประทับใจจริงๆ ตอนเรียนจบเขาเลือกไปทำงานที่ทิเบต พวกเราต่างคิดว่ามันคงยากมากๆ ที่จะสร้างชื่อเสียงในสถานที่แบบนั้น แต่คาดไม่ถึงเลยว่าผ่านไปแค่สามปีครึ่ง เขากลับก้าวขึ้นมาเป็นรองนายอำเภอของอำเภอแห่งหนึ่งไปเสียแล้ว สมกับที่เป็นอดีตประธานสมาคมชาวกว่างซีของเราจริงๆ”

เติ้งอวิ๋นเหิงยิ้มและกล่าวว่า “ประธานจ้าวมีความสามารถยอดเยี่ยมจริงๆ แต่พี่ซ่งเองก็เก่งกาจไม่แพ้กัน ตอนนี้พวกคุณสองคนเป็นรองนายอำเภอเพียงสองคนในกลุ่มเพื่อนสนิทชาวกว่างซีของเรา บารมีในตำแหน่งรองหัวหน้าเขตของคุณไม่ได้ด้อยไปกว่าตำแหน่งรองนายอำเภอของประธานจ้าวเลยแม้แต่น้อย”

ซ่งอวี้ส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้ม “มันไม่เหมือนกัน ความยากง่ายในการเลื่อนขั้นย่อมต่างกัน การจะโดดเด่นขึ้นมาจากสถานที่อย่างทิเบตย่อมทำให้เส้นทางอนาคตของเขาดีกว่าฉันที่ทำงานตามขั้นตอนปกติอยู่แล้ว”

เติ้งอวิ๋นเหิงกล่าวว่า “มันก็มีส่วนที่แตกต่างกันอยู่บ้าง แต่สำหรับการทำงานในระบบ นอกจากความสามารถในการทำงานแล้ว เรายังต้องพูดถึงโอกาสด้วย การจะคว้าโอกาสไว้ได้เมื่อมันมาถึงคือหัวใจสำคัญของการเลื่อนขั้น ตอนนี้ยังบอกไม่ได้หรอว่าเส้นทางราชการของใครจะราบรื่นกว่ากัน อย่างน้อยก็ต้องรอดูผลลัพธ์ในอีกหนึ่งหรือสองทศวรรษข้างหน้าถึงจะรู้”