บทที่ 334: พี่สาวดั่งมารดา

บทที่ 334: พี่สาวดั่งมารดา

เมืองหลวง

ณ แผนกหนึ่งของฝ่ายหนึ่งในคณะกรรมการวางแผนแห่งรัฐ

เติ้งอุนเฮิงสวมเสื้อนวมผ้าฝ้ายและกางเกงหนาเตอะ พร้อมด้วยหมวกผ้าฝ้ายคลุมศีรษะมิดชิด

ในฐานะคนใต้ เมื่อต้องมาอยู่ในดินแดนทางเหนืออย่างเมืองหลวง เรื่องอาหารการกินและการใช้ชีวิตอาจจะไม่ได้มีปัญหาอะไร แต่สิ่งที่ทนไม่ไหวที่สุดคือฤดูหนาว ทุกๆ ปีเมื่ออุณหภูมิลดลงต่ำกว่าศูนย์ ความหนาวเหน็บอันรุนแรงถือเป็นการทดสอบครั้งใหญ่สำหรับคนใต้จริงๆ

เติ้งอุนเฮิงใช้ชีวิตอยู่ในเมืองหลวงมาสี่หรือห้าปีแล้วนับตั้งแต่เริ่มเข้ามหาวิทยาลัย แต่เขาก็ยังไม่สามารถปรับตัวให้เข้ากับอากาศที่หนาวเหน็บเช่นนี้ได้

ท้ายที่สุดแล้ว อำเภอป่ายไป่ตั้งอยู่ทางใต้สุดๆ และอุณหภูมิที่นั่นไม่เคยบันทึกว่าลดลงต่ำกว่าศูนย์เลย การจู่ๆ ก็ย้ายมาอยู่ในที่ที่อุณหภูมิต่ำสุดติดลบสิบหรือยี่สิบองศาเซลเซียสจึงเป็นเรื่องยากที่จะปรับตัวจริงๆ

โชคดีที่แผนกที่เขาทำงานอยู่ค่อนข้างดี อพาร์ตเมนต์แบบสองห้องนอนที่จัดสรรให้มีระบบทำความร้อน ซึ่งแค่จุดนี้ก็ดีกว่าหน่วยงานอื่นๆ อีกหลายแห่งมาก

ตอนนี้เข้าสู่เดือนสิบสองตามปฏิทินจันทรคติแล้ว วันแต่งงานของพี่สาวก็ยิ่งใกล้เข้ามาทุกที

ช่วงพักเที่ยง เติ้งอุนเฮิงเดินเข้าไปหาหัวหน้างานและเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม “หัวหน้าครับ ปีนี้หน่วยงานของเราจะหยุดวันหยุดช่วงไหนหรือครับ?”