บทที่ 317: ย้ายบ้านใหม่ อวดโฉม

บทที่ 317: ย้ายบ้านใหม่ อวดโฉม

ตอนเที่ยง

ที่ภัตตาคารสุยเฟิง

วันนี้ เติ้งฉือหรงไม่มีความอยากดื่มสุรา เขาจึงให้ผู้ช่วยกุ๊กต้มมันสำปะหลังหรือมันเทศต้มน้ำหวาน (มันแกวพื้นบ้าน) หม้อใหญ่ไว้สำหรับมื้อเที่ยง

มันชนิดนี้เป็นธัญพืชรองทั่วไปในเขตชนบทของอำเภอปอไบ แม้ว่าขนาดการเพาะปลูกจะไม่ใหญ่เท่ามันสำปะหลังหรือเผือก แต่ทุกครัวเรือนก็ปลูกกันเกือบทั้งหมด มีทั้งพันธุ์เนื้อสีขาวและเนื้อสีม่วง ซึ่งเหมาะอย่างยิ่งสำหรับการทำของหวานต้มน้ำตาล

เวลาทำ สามารถใส่ข้าวเหนียวลงไปต้มด้วยกันได้ กลายเป็นข้าวต้มมันหวานรสชาติเยี่ยม

หลังจากกินมันต้มน้ำหวานไปสองชามใหญ่ เติ้งฉือหรงก็หยิบกล้องยาเส้นขึ้นมาสูบที่หน้าร้านอย่างอารมณ์ดี

อันที่จริง เขาสูบในร้านก็ได้ ลูกค้าหลายคนก็ทำเช่นนั้น ท้ายที่สุดแล้วในยุคนี้มีคนสูบกล้องยาเส้นอยู่ทั่วอำเภอ และพื้นที่กว้างขวางของร้านก็ไม่ได้สร้างความเดือดร้อนอะไร

กระนั้น เติ้งฉือหรงก็ยังคงติดนิสัยเดินมาสูบที่หน้าร้าน

ขณะที่เขากำลังยัดยาเส้นใส่ปากกล้อง เติ้งอวิ๋นเจิน ลูกสาวคนโตก็เดินถือชามมันต้มน้ำหวานเข้ามา กินไปพลางพูดไปว่า "พ่อคะ ฉันลืมบอกเรื่องหนึ่งเมื่อวานนี้ค่ะ"