บทที่ 287: มูลค่าทรัพย์สินสุทธิเกินหนึ่งล้าน 【ตอนที่ 1】

บทที่ 287: มูลค่าทรัพย์สินสุทธิเกินหนึ่งล้าน 【ตอนที่ 1】

เดือนเจ็ดตามปฏิทินจันทรคติ

บนรถไฟจากหนานหนิงมุ่งหน้าสู่เมืองหลวง เติ้งฉือหรงเอนศีรษะพิงกับหน้าต่าง หลับตาพักผ่อนอย่างเงียบๆ

เขากำลังครุ่นคิดถึงเรื่องการขายผลไม้ นี่เป็นครั้งที่สามแล้วในปีนี้ที่เขาใช้พื้นที่มิติระบบเพื่อขนส่งผลไม้มายังเมืองหลวง และเขาตั้งใจว่าจะหยุดพักหลังจากทำต่อไปอีกสักสองปี

ไม่ใช่ว่าเขาหวาดกลัวการถูกสืบสวน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าปริมาณการขนส่งระดับหลายสิบตันนั้นแทบไม่มีโอกาสถูกตรวจสอบเลย ต่อให้มีใครว่างงานจนมาตรวจสอบจริงๆ แล้วพวกเขาจะหาเบาะแสอะไรเจอ? สุดท้ายก็คงได้แต่วิตกกังวลและหวาดกลัวไปเองมากกว่ากระมัง?

ท้ายที่สุดแล้ว ไม่มีบันทึกการขนส่งทางเรือ ทางบก หรือทางอากาศ ราวกับว่าลำไยหลายสิบตันเหล่านี้จู่ๆ ก็โผล่ขึ้นมาจากอากาศธาตุ คนปกติที่ไหนจะไปคิดถึงเรื่องพื้นที่มิติระบบกันล่ะ? สำหรับผู้ตรวจสอบแล้ว คงจะมีคำตอบเดียวเท่านั้น—นั่นคือเบื้องหลังการขนส่งลำไยครั้งนี้มีพลังที่ยิ่งใหญ่เกินกว่าจินตนาการ และไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาจะสามารถล่วงเกินได้

ส่วนเรื่องที่จะไม่ตรวจบันทึกการขนส่ง แต่เปลี่ยนมาเป็นการซุ่มเฝ้าโกดังแทนงั้นหรือ?

เรื่องแบบนั้นยิ่งไร้สาระเข้าไปใหญ่ เพราะขนาดตัวเติ้งฉือหรงเองก็ยังไม่รู้เลยว่าเขาจะเช่าโกดังไหน แล้วใครกันจะมีวิสัยทัศน์หรือความสามารถล่วงรู้อนาคตได้ยิ่งใหญ่ขนาดนั้น?

ดังนั้น ก่อนที่ยุคแห่งการเฝ้าระวังด้วยกล้องวงจรปิดจะมาถึง วิธีการขนส่งขนาดเล็กแบบของเติ้งฉือหรงจึงปลอดภัยเป็นอย่างยิ่ง