บทที่ 285 ผู้อำนวยการจูถึงกับตกตะลึง

บทที่ 285 ผู้อำนวยการจูถึงกับตกตะลึง

ในตัวอำเภอ

ริมแม่น้ำหนานหลิ่ว

เมื่อได้ยินน้ำเสียงที่แฝงความภาคภูมิใจของเติ้งอวิ๋นเจิน จูจวินเจี๋ยก็เอ่ยชมด้วยความจริงใจว่า "คนอย่างลุงของเธอนี่หาได้ยากจริงๆ ในหมู่บ้านของเรา ถ้าครอบครัวไหนฐานะไม่ค่อยดี ส่วนใหญ่ก็จะส่งเสียแค่ลูกชายเรียนหนังสือเท่านั้น เป็นไปไม่ได้เลยที่ลูกสาวจะได้เรียน"

เติ้งอวิ๋นเจินกล่าวว่า "ช่วยไม่ได้หรอกค่ะ ลูกสาวที่แต่งออกไปก็เหมือนน้ำที่สาดออกไปแล้ว นี่ไม่ใช่แค่คอมมูนซานซานของเรานะ เป็นเหมือนกันหมดทั้งอำเภอเป๋ยไห่"

จูจวินเจี๋ยพยักหน้ารับ เปลี่ยนเรื่องคุยแล้วถามขึ้นว่า "อาเจิน พี่ได้ยินมาว่าน้องๆ ห้าคนของเธอยังเรียนหนังสือกันอยู่หมดเลยเหรอ?"

เติ้งอวิ๋นเจินส่งเสียงรับในลำคอ "พวกเขายังเรียนอยู่กันหมดค่ะ!"

จูจวินเจี๋ยถามต่อ "ถ้าดูตามอายุแล้ว คนโตสุดก็น่าจะเรียนมหาวิทยาลัยแล้วสิ?"

เติ้งอวิ๋นเจินตอบว่า "พี่รองของฉันปีนี้เรียนอยู่ปีสามแล้วค่ะ!"

จูจวินเจี๋ยกล่าวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความอิจฉา "นักศึกษามมหาวิทยาลัย! ตอนนั้นพี่ก็อยากเรียนมหาวิทยาลัยเหมือนกัน แต่เสียดายที่สอบไม่ติด พี่รองของเธอเรียนมหาวิทยาลัยไหนเหรอ?"