บทที่ 278: สุสานบรรพชนเกิดเพลิงไหม้ ฤดูกาลเดินทางช่วงเทศกาลตรุษจีนมาถึงแล้ว

บทที่ 278: สุสานบรรพชนเกิดเพลิงไหม้ ฤดูกาลเดินทางช่วงเทศกาลตรุษจีนมาถึงแล้ว

หมู่บ้านโจวหวัง หมู่บ้านเสี่ยวเจียง เฉินต้าคงแบกตะพาบน้ำตัวใหญ่ที่น้ำหนักไม่ต่ำกว่ายี่สิบชั่ง ซึ่งถูกมัดไว้ด้วยเถาวัลย์ เดินฮัมเพลงมาตลอดทางจนถึงบ้าน

ทันทีที่เดินกลับมาถึงทางเข้าหมู่บ้าน ก็มีคนเอ่ยทักด้วยความประหลาดใจว่า “ต้าคง ไปจับตะพาบน้ำตัวใหญ่ขนาดนี้มาจากไหนวะเนี่ย?”

เฉินต้าคงยิ้มแล้วตอบว่า “อาเจ็ด ผมจับได้ตรงบึงน้ำเล็กๆ แถวเจี่ยวว่อครับ”

อาเจ็ดได้ยินดังนั้นก็มองด้วยความอิจฉา “ไม่นึกเลยว่าในที่แบบนั้นจะมีตะพาบน้ำตัวใหญ่ขนาดนี้ซ่อนอยู่ ดวงตรึงจริงๆ เว้ย ตะพาบน้ำตัวนี้ดูแล้วน่าจะไม่ต่ำกว่ายี่สิบชั่ง ถ้าเจอเศรษฐีใจปล้ำ เอาไปขายสักยี่สิบสามสิบหยวนสบายๆ ผลงานวันนี้ของแกวันเดียว เท่ากับเงินเดือนคนอื่นทั้งเดือนเลยนะนั่น”

เฉินต้าคงส่ายหัวพลางกล่าวว่า “ผมไม่ขายหราครับ ต่อให้ให้ราคาเท่าไหร่ก็ไม่ขาย ผมจะเอาไปฝากพี่เขย เขาชอบกินเจ้านี่ที่สุด”

อาเจ็ดพยักหน้า “ในเมื่อพี่เขยชอบกิน ก็สมควรเอาไปฝากเขา พี่เขยแกนี่เก่งกาจจริงๆ น่าเสียดายที่พี่สาวแกอาคอยไม่ถึง พลอยไม่ได้อยู่เสวยสุขร่วมกับเขาด้วย”

เฉินต้าคงนึกถึงพี่สาวคนโตที่เสียชีวิตไปตั้งแต่ยังเด็กแล้วก็อดถอนหายใจไม่ได้ “ช่วยไม่ได้หละครับ นี่มันโชคชะตาฟ้าลิขิต!”