บทที่ 260: หากร่ำรวยเป็นเศรษฐี อย่าลืมไมตรีที่มีต่อกัน

บทที่ 260: หากร่ำรวยเป็นเศรษฐี อย่าลืมไมตรีที่มีต่อกัน

ผึ้งอ่อนทอด ปลาหมึกทอด ถั่วลิสงทอด ไก่ผัดยอดกระเทียม หมูผัดซอสฮวงเฉา ไข่ตุ๋น ฟักเขียวผัด ผักกาดดองผัดยอดกระเทียม ผักตามฤดูกาล และซุปวุ้นเส้นใส่หนอนทะเล

แม้ว่าอาหารบนโต๊ะจะมีไม่มากนัก แต่ปริมาณที่จัดมานั้นเรียกได้ว่าอิ่มหนำสำราญแถมรสชาติยังยอดเยี่ยมจนหาที่ติไม่ได้

สำหรับคนอื่นๆ ย่อมไม่ต้องเอ่ยถึงให้มากความ เพราะพวกเขาต่างเคยลิ้มลองฝีมือการทำอาหารของเติ้งซือหรงมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว

ทว่าสำหรับหลิวอ้ายหง นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้มีโอกาสลิ้มรสอาหารฝีมือคุณลุง และมันก็ทำให้เธอต้องตกตะลึงพรึงเพริดในทันที

แม้ว่าเธอจะรู้อยู่แล้วว่าฝีมือการทำอาหารของคุณลุงนั้นไม่ธรรมดา แต่เธอก็ไม่คาดคิดจริงๆ ว่ามันจะอร่อยเลิศล้ำถึงเพียงนี้ แม้แต่จางกั๋วฟูเชฟมือฉมังก็ยังดูเหมือนจะด้อยกว่าคุณลุงอยู่หนึ่งขั้น

โดยเฉพาะผึ้งอ่อนทอดและปลาหมึกทอด ทั้งสองเมนูนี้อร่อยจนบรรยายไม่ถูกเลยทีเดียว

มื้อนี้หลิวอ้ายหงทานข้าวมากกว่าปกติแถมเธอยังดื่มเหล้าข้าวเหนียวไปครึ่งชามร่วมกับอาเจินผู้เป็นลูกพี่ลูกน้อง ทำให้เธอรู้สึกเพลิดเพลินใจอย่างแท้จริง

ทว่าเมื่อกินดื่มจนอิ่มหนำสำราญแล้ว อยู่ๆ หลิวอ้ายหงก็รู้สึกอยากจะร้องไห้ออกมาเสียดื้อๆ

ก่อนที่เธอจะแต่งงาน สมัยที่ยังอยู่บ้านพ่อแม่ เธอแทบจะไม่เคยได้กินเนื้อสัตว์เกินเดือนละสองครั้งเลยด้วยซ้ำ ต่อให้มีโอกาสได้กิน ก็เป็นเพียงแค่การกินเพื่อดับความอยากเท่านั้น ไม่มีทางที่จะกินจนอิ่มท้องได้หรอก