บทที่ 255: อาเก้าผู้ยิ่งใหญ่

บทที่ 255: อาเก้าผู้ยิ่งใหญ่

ยามค่ำคืนเวลาสองทุ่ม

ชาวบ้านเกือบหนึ่งร้อยชีวิตมาออกันอยู่ที่หน้าบ้านของเติ้งชือหรง บ้างยืนบ้างนั่งเป็นกลุ่มๆ และต่างพากันแหงนมองหลอดไฟที่แขวนอยู่บนคานเรือนด้วยความอิจฉา แสงสว่างจ้าของมันเจิดจ้าเสียยิ่งกว่าตะเกียงน้ำมันก๊าดนับร้อยดวงมารวมกันเสียอีก

สำหรับคนยุคหลัง การออกไปเยี่ยมเยียนเพื่อนบ้านตอนเจ็ดหรือแปตรุ่มค่ำถือเป็นเรื่องปกติธรรมดา แม้แต่ในชนบทก็ไม่มีใครเข้านอนกันเร็วขนาดนั้น

ทว่าในยุคนี้ พอเลยเวลาสองทุ่มไปแล้ว นอกจากพวกที่รวมกลุ่มเล่นการพนันกัน ชาวบ้านทั่วไปก็แทบจะไม่ไปมาหาสู่บ้านใครหากไม่มีธุระสำคัญ เพราะยามนี้ทุกครัวเรือนในชนบทต่างพากันอาบน้ำชำระร่างกายและเตรียมตัวเข้านอนกันหมดแล้ว

ท้ายที่สุด หมู่บ้านแห่งนี้ก็ยังไม่มีไฟฟ้าใช้ ยามค่ำคืนทุกคนต้องอาศัยเพียงตะเกียงน้ำมันก๊าด น้ำมันก๊าดไม่ใช่ของราคาถูกสำหรับหลายๆ ครอบครัว ดังนั้นพวกเขาจึงมักจะประหยัดให้มากที่สุด จุดตะเกียงเฉพาะเวลาที่จำเป็นจริงๆ เท่านั้น ไม่มีทางฟุ่มเฟือยมานั่งจับกลุ่มคุยเล่นกันใต้แสงตะเกียงน้ำมันก๊าดเป็นแน่

ด้วยเหตุนี้ การเข้านอนแต่หัวค่ำจึงเป็นทางเลือกของคนส่วนใหญ่ในหมู่บ้าน

คืนนี้ถือเป็นครั้งแรกที่ครอบครัวของเติ้งชือหรงใช้แบตเตอรี่มาจ่ายกระแสไฟให้หลอดไฟฟ้า แสงสว่างที่สาดส่องตัดกับความมืดมิดของราตรีนั้นเจิดจ้าประดุจดั่งแสงอาทิตย์ เกือบมองเห็นได้ชัดเจนทั่วทั้งหมู่บ้าน ชาวบ้านหลายคนเพิ่งเคยเห็นหลอดไฟฟ้าสว่างไสวเป็นครั้งแรกในชีวิต จึงพากันแห่แหนมามุงดูความตื่นตาตื่นใจกันอย่างเนืองแน่น