บทที่ 232 ยอดเยี่ยม

บทที่ 232 ยอดเยี่ยม

กองร้อยต้าถง

หมู่บ้านเป่าซาน

ปู้จงสือคาบหญ้าหางสุนัขไว้ในปาก เดินมุ่งหน้าไปยังแม่น้ำพร้อมกับเพื่อนวัยเด็กในหมู่บ้าน ช่วงเดือนที่หกและเจ็ดตามปฏิทินจันทรคติเป็นช่วงที่อากาศร้อนที่สุดของฤดูร้อน การลงไปว่ายน้ำในแม่น้ำเพื่อคลายร้อนทุกวันจึงเป็นกิจวัตรปกติของเด็กหนุ่มชนบท

ระหว่างทาง เพื่อนของเขาเอ่ยถามขึ้นว่า "ตงสือ พี่ชายของนายไปในตัวอำเภอได้เดือนกว่าแล้วใช่ไหมล่ะ?"

ปู้จงสือส่งเสียงรับในลำคอ "อืม ได้เดือนกว่าแล้วล่ะ"

เพื่อนของเขาพูดด้วยแววตาโหยหา "ในตัวอำเภอนี่นะ พวกเราไม่เคยไปกันเลยสักครั้ง แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าข้างในนั้นเป็นยังไง ช่างน่าอิจฉาจริงๆ ที่พี่ชายของนายได้ไปทำงานในตัวอำเภอ!"

ปู้จงสือคายหญ้าหางสุนัขออกจากปากแล้วถอนหายใจด้วยความรู้สึกท่วมท้น "แค่ตัวนายอิจฉา อย่าว่าแต่ฉันเลย ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอิจฉาเขามากแค่ไหน!"

เพื่อนของเขาถามต่อ "ตงสือ ตอนนี้ทั้งพี่สาว พี่เขย และก็พี่ชายของนายต่างก็ไปช่วยงานคุณน้ากันหมดแล้ว ทำไมยักกะไม่ไปช่วยกับเขาด้วยล่ะ?"