บทที่ 214: ช่างน่ากลัวเสียจริง

บทที่ 214: ช่างน่ากลัวเสียจริง

ในขณะที่ครอบครัวของเติ้งสือหรงกำลังเพลิดเพลินกับการลิ้มรสลิ้นจี่กุ้ยเว่ย ครอบครัวของเติ้งชางฟู่ก็กำลังลิ้นจี่กุ้ยเว่ยบนภูเขาลิ้นจี่ของตนเองเช่นกัน

แน่นอนว่าครอบครัวของเติ้งสือหรงกินกันอย่างเต็มที่เท่าที่ต้องการ ในขณะที่ครอบครัวของเติ้งชางฟู่กลับเก็บกินเพียงแค่ไม่กี่ลูกเพื่อชิมรสชาติแล้วก็ต้องหยุดมือด้วยความรู้สึกยังไม่จุใจ

ท้ายที่สุดแล้ว ของสิ่งนี้ขายได้ราคากิโลกรัมละห้าสิบเซนต์ ถ้าครอบครัวของพวกเขาปล่อยตัวกินกันตามใจชอบ คงต้องกินอย่างน้อยสิบกิโลกรัม ซึ่งคิดเป็นเงินตั้งหลายหยวน เมื่อพิจารณาจากสถานะทางการเงินในปัจจุบันแล้ว พวกเขาไม่มีทางแบกรับค่าใช้จ่ายระดับนั้นไหวอย่างแน่นอน