บทที่ 213: ความปีติยินดี

บทที่ 213: ความปีติยินดี

เป็นไปตามคาด เมื่อได้ยินว่าเติ้งซือหรงเต็มใจที่จะเพิ่มราคารับซื้อขึ้นอีกหนึ่งเซนต์ เถ่าแก่หลี่ก็ยิ้มแล้วกล่าวว่า "คุณเติ้งนี่ใจนักเลงและตรงไปตรงมาจริงๆ ถ้าอย่างนั้นลำไยของฟาร์มเราในปีนี้ ขายให้คุณทั้งหมดเลยก็แล้วกัน"

เติ้งซือหรงไม่ได้รู้สึกแปลกใจกับเรื่องนี้ เพราะนี่คือวิถีทางธุรกิจปกติที่สินค้าควรจะถูกขายให้กับผู้ที่เสนอราคาสูงที่สุด

จากนั้น ทั้งสองฝ่ายก็เริ่มลงมือทำสัญญาซื้อขายลำไย

ในยุคสมัยรุ่นหลัง ลำไยส่วนใหญ่จะมีราคาสูงกว่าลิ้นจี่ แต่ในยุคนี้ ลำไยกลับมีราคาถูกกว่าลิ้นจี่มาก ยกตัวอย่างเช่น ในตลาดอำเภอ ลิ้นจี่สดสามารถขายได้ราคาสูงถึงแปดสิบถึงเก้าสิบเซนต์ต่อชิน ขณะที่ลำไยสดขายได้เพียงสี่สิบถึงห้าสิบเซนต์ต่อชินเท่านั้น ซึ่งราคาแตกต่างกันเกือบสองเท่าตัว