บทที่ 136 ฉันแค่มีความหวังให้ลูกได้แต่งงานกับครอบครัวที่ดีและใช้ชีวิตอย่างมีความสุข

บทที่ 136 ฉันแค่มีความหวังให้ลูกได้แต่งงานกับครอบครัวที่ดีและใช้ชีวิตอย่างมีความสุข

เบื้องหน้าบ้านอิฐบล็อกดินเหนียวสามหลังที่ปลูกติดกัน โอวกั๋วฮวา นั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็ก กำลังตั้งอกตั้งใจแกะสลักไม้ด้วยมีดเหลาไม้ที่คมกริบ

เธอกำลังทำรองเท้าให้ตัวเองที่เรียกว่า "เกี๊ยะไม้" ซึ่งเป็นรองเท้าที่พบเห็นได้บ่อยที่สุดในเขตชนบทมณฑลกวางตุ้งยุคนั้น

โดยเฉพาะชาวฮากกาที่ชื่นชอบการสวมรองเท้าประเภทนี้เป็นพิเศษ ดังเช่นภาพตัวอย่างด้านล่าง

วิธีการทำเกี๊ยะไม้นั้นเรียบง่ายมาก เริ่มแรกจะใช้มีด ขวาน หรือเลื่อย ตัดไม้ให้มีความยาวเท่ากับขนาดของเกี๊ยะ จากนั้นจึงขึ้นรูปหยาบตามขนาดเท้าของผู้ใหญ่หรือเด็ก

หลังจากนั้นจะใช้กบไสไม้เพื่อเฉือนเนื้อไม้ตรงกลางลง ทำให้ส่วนหัวเตี้ยกว่าส่วนส้น และขั้นตอนสุดท้ายคือตอกสายรัดเป็นอันเสร็จสิ้น