บทที่ 135: ฉันช่างโชคดีเหลือเกินที่มีญาติแบบนี้

บทที่ 135: ฉันช่างโชคดีเหลือเกินที่มีญาติแบบนี้

หมู่บ้านโพซิน

หลังมื้ออาหารเช้า จางเจิ้นฟาปั่นจักรยานด้วยความกระฉับกระเฉงมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านในแถบห่างไกลเพื่อหาซื้อผลผลิตทางการเกษตร

ตั้งแต่วันที่ลูกสาวพาบุตรเขยกลับมาบ้านในช่วงวันตรุษจีนปีที่แล้วและช่วยเกลี้ยกล่อม จางเจิ้นฟาก็เลิกลังเลใจอีกต่อไป เขาใช้เงินเก็บซื้อบ้านหลังเล็กในตลาดหลงถาน ทั้งยังซื้อจักรยานมือสองเพิ่มอีกคัน หลังจากทำใบอนุญาตประกอบธุรกิจอุตสาหกรรมและพาณิชย์ส่วนบุคคลเรียบร้อย เขาก็เปิดร้านและเริ่มต้นทำธุรกิจอย่างเป็นทางการ

ผลลัพธ์ที่ได้ทำให้ครอบครัวของจางเจิ้นฟาตื่นเต้นดีใจเป็นอย่างมาก