บทที่ 117 ของขวัญน้ำใจจากเถาวัลย์สู่ครอบครัวและสินน้ำใจของเถาซือ

บทที่ 117 ของขวัญน้ำใจจากเถาวัลย์สู่ครอบครัวและสินน้ำใจของเถาซือ

เช้าวันถัดมา

หลังเสร็จสิ้นงานเลี้ยงมงคลสมรส เติ้งชางหมิงก็ถูกส่งตัวออกเรือน โดยมีญาติๆ และเติ้งสือหรง ผู้ทำหน้าที่เถาซือร่วมเดินทางไปส่งด้วย

เมื่อถึงเวลาต้องอำลาพ่อแม่ เติ้งชางหมิงอดไม่ได้ที่จะหลั่งน้ำตาออกมา

ส่วนเติ้งอวิ๋นจินและภรรยา ซึ่งเป็นบิดามารดา ก็มีคอเคล้าคลอด้วยหยาดน้ำตาเช่นกัน

การเดินทางจากหมู่บ้านนาเย่ไปยังหมู่บ้านฉางเทียนต้องใช้เวลาเดินเท้าเกือบชั่วโมงครึ่ง เมื่อกลุ่มของเติ้งชางหมิงเดินทางมาถึงทางแยกโคนต้นไทรระหว่างหมู่บ้านฉางเทียนและหมู่บ้านต้นไทร เถาซือและเหล่าเพื่อนเจ้าสาวจึงพาเธอยืนรออยู่ตรงจุดนั้น

ฝ่ายเจ้าบ่าวที่ส่ง "หน่วยสอดแนม" คอยจับตาดูความคืบหน้าของขบวนเจ้าสาวมาโดยตลอด เมื่อเห็นว่าขบวนหยุดลงแล้ว จึงรีบวิ่งกลับไปรายงานให้ทางบ้านเจ้าบ่าวทราบทันที