กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 44 เข้าเวรอีกครั้ง
เขาคุกเข่าอยู่ตรงนั้น ก้นเจ็บจนแทบขาดใจ น้ำตาไหลพราก ๆ ยังต้องเอ่ยปากท่องว่า “ลูกสำนึกผิดแล้ว” ตอนนั้นในใจเขาน้อยใจยิ่งนัก — เขาไม่เคยเห็นท่านแม่ แล้วจะไปรู้ได้อย่างไรว่าท่านแม่หน้าตาเป็นเช่นไร?
โม่พ่านพ่านดุขนาดนั้น แต่กลับดีกับเขาเพียงผู้เดียว เขาจึงคิดว่านางเหมาะจะเป็นท่านแม่ของเขาที่สุด
ต่อมาภายหลังบิดาล่วงลับ โม่พ่านพ่านก็ขอตัวไปหอสาขาเอง จากนั้นก็ไม่เคยมาหอใหญ่ด้วยตัวเองอีกเลย
ซูอู๋ตู้เก็บจดหมายเข้าในแขนเสื้อ พิงพนักเก้าอี้ มองออกไปนอกหน้าต่างเหม่อลอยอยู่ครู่หนึ่ง ความคิดไม่รู้เป็นเช่นไรก็ลอยไปถึงซูจืออี
ซูจืออีเป็นองครักษ์เงา ผู้ที่อยู่แต่ในความมืด แสดงตัวไม่ได้ ต้องแสงไม่ได้