เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 7 ล้มป่วย
ซูจืออีนอนอยู่บนเตียงไม้กระดานอันแข็งกระด้างแต่ลำพัง
ผ่านไปเนิ่นนาน มือของเขาจึงค่อย ๆ ยกขึ้น แล้วแตะลงเบา ๆ อย่างลังเล
สัมผัสที่ส่งมาจากปลายนิ้วไม่ต่างจากวันก่อน ๆ
ทว่ากลับราวกับถูกไฟลวก เขารีบชักมือกลับมาทันที กำแน่นจนเป็นหมัด ราวกับการแตะเพียงครั้งเดียวนั้นก็เป็นการล่วงเกินแล้ว
——
ซูอู๋ตู้กลับมาถึงตำหนักบรรทมอันโอ่อ่ากว้างขวางของตน เพียงก้าวเข้าไปในห้องด้านนอก ก็เห็นเรือนร่างขาวราวหิมะยืนนิ่งอยู่ข้างหน้าต่าง นั่นคือจ้าวเสียนเยวี่ยที่มาเยือนเขาโดยไม่รู้ว่าเมื่อใด
จ้าวเสียนเยวี่ยได้ยินเสียงฝีเท้าก็หันกลับมา สายตาตกลงบนร่างของเขา
“อู๋ตู้ ข้าถือวิสาสะมารบกวนอีกครา เรื่องเมล็ดบัวหิมะ... ไม่ทราบว่ามีข่าวบ้างแล้วหรือไม่?”
ซูอู๋ตู้น้ำเสียงเป็นธรรมชาติลื่นไหล “เสียนเยวี่ยวางใจเถิด ข้าได้จัดคนที่สามารถที่สุดไปนำยาแล้ว เพียงแต่ที่ที่ของสิ่งนั้นขึ้นอยู่นั้นสูงชัน การเก็บเกี่ยวต้องใช้ความลำบากอยู่บ้าง ยังต้องรออีกสักสองสามวัน”