บทที่ 160: ท้องฟ้าที่ไม่เคยไปถึง

บทที่ 160: ท้องฟ้าที่ไม่เคยไปถึง

ฟู่ชิวไม่มีปฏิกิริยาใด

อูเหยาเกรงว่านางจะไม่เข้าใจ จึงก้าวขาออกจากจุดเดิม เดินเชื่องช้าสองก้าว พลางกล่าวประกอบว่า “เดิน—”

ตรงเบ้าตาอันว่างเปล่าของฟู่ชิว แสงสีทองสองจุดกะพริบวูบ ราวกับดวงตา

ร่างของมันโน้มไปข้างหน้าเล็กน้อย ทว่ากรงเล็บทั้งสี่กลับไม่ขยับจากตำแหน่งเดิม

อูเหยาสาธิตอีกครั้ง คราวนี้นางเดินช้าลงกว่าเดิม ก้าวยาวขึ้น ราวกับกำลังสอนเด็กหัดเดิน

ฟู่ชิวยังคงไม่ขยับ

เซลิเวรายืนอยู่ด้านข้าง สีหน้าซับซ้อนยากอธิบาย

นางมองอูเหยา แล้วหันไปมองกระดูกมังกรที่สูงเทียบเท่าตึกหลายชั้น ก่อนถามอย่างไม่เข้าใจอย่างยิ่งว่า “เหตุใดต้องสอนมังกรเดินด้วย?”

อูเหยาหันกลับมามองนางแวบหนึ่ง แล้วตอบอย่างมีเหตุผลเต็มที่ว่า “ข้าเองก็ไม่มีปีกนี่”