บทที่ 126: หลอกง่ายเหลือเกิน

บทที่ 126: หลอกง่ายเหลือเกิน

เถี่ยฉุยกับถงเชวี่ยตกตะลึงจนลืมกระทั่งขยับหู

เถี่ยฉุยอ้าปากค้าง ชี้นิ้วมาที่จมูกตนเอง “พวกข้า? ไปเจรจากับผู้จัดการธนาคาร?”

“ถ้าไม่ใช่พวกเจ้าแล้วจะเป็นใคร?” อูเหยาลุกขึ้นยืน พลางหยิบเก้าอี้สองตัวดันไปใต้ก้นของพวกนาง “นั่งลง”

ถงเชวี่ยได้สติก่อน นางรีบดึงเถี่ยฉุยที่กำลังจะพูดอะไรบางอย่างเอาไว้ แล้วค่อย ๆ หย่อนก้นลงบนเก้าอี้เพียงครึ่งเดียวอย่างระมัดระวัง

เถี่ยฉุยนั่งหลังตรงแน่ว มือทั้งสองวางอย่างสำรวมอยู่บนหัวเข่า

ถงเชวี่ยหยิบสมุดบันทึกของตนออกมา ปลายนิ้วสั่นระริก นางไม่เคยคาดคิดเลยว่าวันหนึ่งตนจะมีโอกาสเจรจาความร่วมมือกับผู้จัดการธนาคาร

นอร์นมองอูเหยา แววตาเต็มไปด้วยคำถามว่า “ท่านเอาจริงหรือ?”